Ağlamaktan şişer ya bazen,
İnsanın gözleri…
Hani, yumruk yemiş gibi,
Olursun ya karnına…
O anda senden daha çaresiz,
Bir insanın olduğunu anımsar,
Şükredersin haline..
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta