Ağır, ağdali bir şiirde,
Neden yağmaz yağmur, öylesine,
Neden açmaz çiçek birden bire,
Ya da kahraman gülmez hiç kendi kendine.
Uzar hep dizeler,
Bitmez bir türlü,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




HOŞ VE GÜZEL.
TEBRİKLER.
SELAM VE DUA İLE.
Buna da yazarın tercihi diye biliriz...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta