Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Görünen baskılardan haksızlıklardan düşünenler korkmaz, korkaklar korkaklar, korkar ama bilinsin ki korku yaratanlar, korkuttukları insanlardan daha çok korkar. Çünkü kendi yaptıklarının korkulacak yönetim olduğunu çoktan anlamışlar, kendilerini savunma amacıyla korkuyu yaratmışlardır. Dürüst insanlar ne korkar, ne korkutur... Korkak insanlar kendi aradığı korkulu belayı kendilerinde bulmuştur.... ++
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta