Kahverengi şiirler karartır duvarı
Bir yarasa; işitir sessizliği
Lamba; görür kağıtta
Bir kaç kelime
Sessizlik
Aşk’a...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




kahverengi şiirlerin insanın içini karamsarlaştırır.kaleminiz daim olsun ahmet bey .
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta