Bazen geceleri, bazen günün herhangi bir saatinde, tek başına yürürken bulabilirsin kendini, kafan karışık, aklın bulanık olur düşünürsün bazen, ne düşüneceğini bilmeden.
Ve seninle aynı anda, senin düşündüğün gibi, seni düşünen aynı duyguları taşıyan biri olur çok farklı bir yerde, aya bakarsın, yıldıza bakarsın, bulutlara bakarsın, ağaçlara, çiçeğe, böceğe bakarsın ve senin gördüğün gibi onunda gördüğünü bilirsin.
Çünkü kalpten hissedince, mesafeler, yollar, denizler, ovalar, dağlar her şey susar, sadece kalp konuşur. Ve yalnızca seni o anlar... İşte o benim dünyam dersin. Gözünden usulca dökülür yaşlar.
Sende susarsın...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta