Bazen, hatta çoğu zaman hep susmak istiyorum...
Konuşmaya utanıyorum, isteyipte konusamayanlarin yanında.
Ya da konuştuğunu sananlara inat.
Doya doya, kana kana susmak...
Hiç bilmediğim, duymadığım bir alfabeye ait gibi geliyor sözcükler,
Ne kadar dinlesem de anlamayı beceremiyorum.
Çoğu kez 'burası neresi' yabancılıginda, herkesi ve her şeyi seyrederken yakalıyorum kendimi, ürküyorum yalnızlığımdan...
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta