Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Hanımefendi
Şiirin zenginliği kafiye. Bir e siz yazınca şekrli kahve gibi tadına doyulmuyor. 10
Şu mısralar bir şarkıda nağme bulsa
O nağmeler gelip kulaklarımıza dolsa
Sus kalbim sus desemde inan seni özlüyor
Kader ayırdı bizi yel miydi zalim esen
İçimi acıtıyor giderken veda busen
Gözlerinizden ışık, kaleminizden mürekkep eksik olmasın.
Saygılar...
usta işi...saygılar
Allah sevenleri ayırmasın.Ayrılığın acısı zor.sevgi ve selamlar
öptürmez gözlerinden ayrılık getirir diye
sarıldı tüm benliğiyle dost hayattır diye
kırılgan yetim yürekli yarim nadide çiçek
bu gönül işi değil muhabbet denilen içecek
bazen naz eder çekmesini bilirsen
gelmem der ama yine gelir öldürsen
ne el sallar nede veda busesi
nasılsa geleceksin der içindeki sesi..
bu güzel şiirinize katılmak istedim ...
kutlar
saygılar sunarım
Sus Kalbim
Şiire başlık olmuş amma kalp susarmı eyer susarsa ne rüzgar eser nede özlem olur yüreğinize sağlık güzel bir hece şiiri.
Nerede aşık görsem,benim içim sızlıyor
Gönül sarayımda bana düştü elemler
Sus kalbim sus desemde inan seni özlüyor
Kader ayırdı bizi yel miydi zalim esen
İçimi acıtıyor giderken veda busen
Ben hala uslanmamışım zamansız vakitsi ve dengi olmayan sevdalara çok katıyım halbuki o vurgunu bilmem lazım bu yürek güzelliğinize hayran oldum ...ve yüreğinizi tam puanla kutluyorum
Sus Kalbim
Nerede aşık görsem,benim içim sızlıyor
Gönül sarayımda bana düştü elemler
Sus kalbim sus desemde inan seni özlüyor
Kader ayırdı bizi yel miydi zalim esen
İçimi acıtıyor giderken veda busen
Aşkı sende yaşadım ilk defa sende gördüm
Ne güldürdü o talih nede murada erdim
Tertemiz hislerimi yarim önüne serdim
Kader ayırdı bizi yel miydi zalim esen
İçimi acıtıyor giderken veda busen
MERHBALAR KALBİNE SUS DİYORSUN AMA YÜREĞİNİN SUSMADIĞINI BİLİYORUM...TEBRİKLER ....YÜREĞİNİZE SAĞLIK HŞ BİR ŞİİR OLMUŞ...SEVGİYLE KALIN LÜTFEN...TAM PUAN
yüreğine sağlık.kalemin daim olsun.selam ve dua.
Nerede aşık görsem,benim içim sızlıyor
Gönül sarayımda bana düştü elemler
Sus kalbim sus desemde inan seni özlüyor
Kader ayırdı bizi yel miydi zalim esen
İçimi acıtıyor giderken veda busen
Aşkı sende yaşadım ilk defa sende gördüm
Ne güldürdü o talih nede murada erdim
Tertemiz hislerimi yarim önüne serdim
Kader ayırdı bizi yel miydi zalim esen
İçimi acıtıyor giderken veda busen
Sevda ateişi gönül penceresinden içri düşdüyse.kalbi susturmakda,iki sevğili arasında geçen güzellikleri unutmakda çok zor. üstadım.Bu şiirde dile getirdiğin duyğulrı,şiirleştiren o güzel yüreği,ve usta kalami kutlarım. Sayğılarımla. Erol Sagun.
Zalim esen bazan yel olur, bazan da kader... Keşke hiç esmese zalimce.Yüreğinize sağlık... Kutluyorum...
Bu şiir ile ilgili 20 tane yorum bulunmakta