Sürü Şiiri - Erhan Erbay

SÜRÜ
Yaşıyoruz ya, yoksulluk kallavi
Boylu boyunca sarar adamı,
Yüzünün yanığından, çatlak topuğuna kadar
Bebelerimizin saçlarında bitler oynar,
Günda kaç kez terleyip kuruyan
Sırtının doğrulmaz kaburgası
Güneşin sıcağı, alnında ter sarısı,
Toprağın tozu kaşlarında beyaz,
On iki aileyiz, yine bu yaz,
Kıl çadırlarda bir döşek odası
Kilimlerimiz ala desenli,
Ekmeğimiz taşın üzerinde pişer
Dumanı aç doyuran,
Sütlerimiz mor koyunlardan, memesi kara,
İbadet vakti sanırsın
Hiç nazlanmaz sağdırır,
Yaylalarımız kekik kokulu
Rahmetle ota döner her yer,
Yeşilden, sarıya saklansan görmezler.
Dağların hikmeti budur
Beklemek bu yalnızlığı,
Şahinlerin avcı sesini,
Kurtların meydan okumasını.
Kardeşliğimiz sürü’müzdür, sonsuza değin.
Yiğitlik sabırdır,
Issız gecelerin doğurduğu sıcak tan zamanı,
Bileklerinden tokalaşırsın karşı obayla
Kana düşmeden.
Neşeli, güçlü, buraların en güzeli
Karşı yamacın kardelen kızı,
Sevda, gözlerinden yüreğine, tuğla ocağı,
Düşlerin,
Zılgıtlar, dostlar, düğün alayı
Alnında akıtma, boz kısrak üstünde
Kırmızı gelinliği ile bir dağ yürüyüşüdür.
Güz yaylanın hasadı,
Sarıldığın kuzular, oğlaklar, tuluma bastığın çökelek,
Tanrının toprağı, aziz Viran deresi,
Armağan sayarsın, dualar, niyazlar
Eller yükselir bulutlara değin.
Sürü çocuğundur, yeminindir,
Ekmeğin, emeğin, namusundur.