Sürgün Yüreğim Şiiri - Emel Beysir Kocab ...

Bir kuşun kanadında asılı kaldı ufkum,
Hangi şehre girsem, kapılar hep yabancı.
Kendi içimin dehlizlerinde kaybolduğum,
Sessiz bir fırtınadır bu, bitmeyen sancı.

Gözlerimde solgun bir iklimin izi var,
Her durak biraz daha uzaklaştırır beni.
Yüküm ağır,bavulumda kırık anılar,
Eskitemedim bir türlü üzerindeki bu teni.

Rüzgâr, saçlarımı değil,ruhumu savuruyor,
Toprağına hasret bir fidan gibi boynum bükük.
Nereye gitsem gurbet, nereye gitsem gurur,
Sürgünlüğüm sırtımda,her adımda bin yük.

Ey Kalbim!
Vatanı olmayan bir mülteci gibi çarpma öyle,
Bizim nasibimiz gitmekmiş, kalmak değil.
Aşkı sığdıramadığın bu viran şehre söyle;
Güneşin doğuşu burada bir umut değil, sadece meyil.
Kendi sesimden sürgün, kendi tenime darım,
Yolların bittiği yerde başlar asıl benim ağrım.