SÜRGÜN SEVDAM
Karanlık Bir Oda’da Yüreğim Sessizliğe Bürünmüş.
İçim Yanar Kalbim Kahır olur Cehennem Ateşinde.
Vurgun Yemişim İdam Sehpasında.
Zindana Vurulmuş Karanlıkların Hücresinde.
Yalan Dolan Yıllarım, Umutlarım Paramparçadır.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta