Özlemin hatrına
gönlüne bıraktığım umut , kaybolmasın...
Korku titreyişini sarmışken bedenimi,
aklımı çalar, yalnızlığın!
Sessiz ve sensiz karanlığa düşürmüşken, hayallerimi...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Payıma düşen hayaller kirletilmişken, başkaldırıyorum sana...
kirletilen hayaller, vurgun yiğen yürek ve yalnız kalan sürgüne giden ruh.. Ah canım ah ne diyeyim ki...
Nokta konmamış bir ilişkimizin soluk alışına,
şahit iken mutluluğumuz!
daim olsun mutluluğunuz..
çok güzel bir şiir okuttunuz..teşekkürler..!
sevgi ve saygıyla
bitmiş mi bitmemiş mi?
sürgündeki zaman gösterecek..
tebrikler..
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta