Çekiyor bir yerlerimizden
büyük kentte büyülü meyve mi yaşam
oysa anlamsızdır her şey
sağırlığı üstündeyse mutluluğun
alıp başını gidiyorsa çağrıma aldırmadan
nikotinle intihar eder uykum
özlemlerin gece vardiyasında işçi olurum
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta