Güneşli bir günün sabahında, binlercesi adına verilen bir sela,
İmam herkesi namaza çağırmakta.
Saflar bir bir sıralandı arka arkaya… geride kalanların başı sağ ola.
Genci, yaşlısı dizilmiş yan yana.
Hep beraber buyurun cenaze namazına.
İnsanın ölesi gelmez böyle güzel bir günde ama,
bazıları kine bürünmüş saldırıyor öldüresiye…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta