Hep muhalif oldu hayat bana.
Mahkûm etti sensizken sana.
Zemheride yanmayı öğrendim,
Cehennemde donmayı.
Bir sensizliği öğrenemedim, bir sensiz yaşamayı.
Sürgün yedim ellerine,
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




'HAYATINIZIN LEZZETİNİ VE ZEVKİNİ İSTERSENİZ Kİ; İSTEMEK İNSANİYETİN MUKTEZASIDIR- HAYATINIZI İMAN İLE HAYATLANDIRINIZ VE FERAİZLE ZİNETLERNDİRİNİZ VE GÜNAHLARDAN KAÇMAKLA MUHAFAZA EDİNİZ!'
Hayırlı çalışmalar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta