Sevginin gözyaşlarıyla dalgalanan bu denizden
Ümitlerini son yolcusu gitti sabahki gemiyle.
Rotadan çıkan ve devrilen bir gemiyle
Elde kalan sadece arzusuydu derinden.
Yıldız kaydı ve o gitti çoktan;
Yerine göz yaşı dökmek ne çareydi?
Ama ben onun bilincindeyken...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta