Düşürmeyene değil bu kez yandım tutan kayışa
Ol Yaradan gülse gerek bendeki bu yanışa
Bir de kayış sevmez deyu anda kıldım endişe
Dedim kayış çok yaşa, canım kayış çok yaşa
Güzel dikişleri vardı Hakk korudu dedirtmeyen
Güzel tutuşları vardı usumdan hiç gitmeyen
Parıl parıl parlar idi sanki beni harlar idi
Bir hayranlık aldı gitti odur dedim düşürmeyen
Hikmeti onda aradım övgümü ona doldurdum
Böyle ahmaklık ettikçe Hakk'tan rahmeti soldurdum
Güllerden bir gül gibiydim özüm bülbüle yoldurdum
Beni böyle açtıran güneşimi görmeden
Sireti gördüren geldi suret bana çirkin oldu
Bitmeyen beyhude yangın sönüverdi de kül oldu
Anda anladı kıymetin, döndü ona kul oldu
Vesilenin suretinde Yaradanı bulmaz iken
O sadece Hakk'tan suret, bulmayasın onda hikmet
Kalplere aşkı dolduran Çalabı bilmekte nusret
Onu bilen ondan olur, etmez başkasına hasret
Enver'i de yaratan o, en çok kulu sevmek neden?
Kayıt Tarihi : 21.1.2026 15:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!