ama kurtaramazsın usunu boşuna uğraşma
hep böyle olur hayat çok çabuk geçer
bir de bakmışsın özlemler içindesin
yanıyorsun geçmişin düşüyle
ruhsal yoksunluk sarmış benliği
taverna çıkışında travma sonrası
tramvay arkası bir yer bulmuştuk
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta