ölümün kollarında dansetmekti beni yoran,
kolluyorduk birbirimizi her an,
bir boşluğu gözetmekteyiz koşulsuz,
gergin bedenimse huzursuz mu huzursuz,
ruhsuz, fahişe sokaklarında yitirdim cesaretimi bu şehrin
falezler gibi dövünürken zincirleriyle yoksulluğun,
içimi titreten geceyle alay etmekti işim,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta