Gözümde ışık, gönlümde ümitler vardı,
Gündüzler iyi dostum, geceler de yârdı,
Uykulardan uyansam, bir lahza kadardı;
Sen neş’em önünde, “sur” olana kadar!
Ne vakit yansam, yazda yağmur yağardı,
Kışlarda üşümezdim, güzler ise bahardı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta