Sünger Avcıları Şiiri - Çile Cenbey

SÜNGER AVCILARI

Sünger avcıları idik.
Nümayişimiz deryalardı.
Doluşurduk teknelere,
açılırdık maviliklerine deryanın.

İmece usulü çapa yapar gibiydik.
Yaban yoktu aramızda;
hısım, akraba, dosttuk, kardeştik.

Hep birlikte türkü söyler,
küfreder, ağlardık.
Yara bizim yaramız,
öfke bizim öfkemiz,
sevinç bizim sevincimizdi.

Paylaşırdık katığımızı,
düşlerimizi, umutlarımızı.

Dalardık deryanın derinliklerine,
yirmi kulaç, otuz kulaç.
Zorlardık ciğerlerimizin
dayanma gücünü sonuna kadar.

Dolardı güverte;
yosun kokan, balık kokan,
derya kokan süngerlerle.

Yetmezdi güverte dolusu sünger
ülkeyi paklamak için.
Bir daha dalardık,
arkasından bir daha.

Düşlerimiz büyük,
düşlerimiz sınırsız.

Deniz bu!
Her zaman dingin olmaz ki;
kimi zaman kudurur,
kimi zaman vurgun yerdi
aramızdan birkaçı.

Yaraları deniz suları ile yıkar,
tütün basardık.

Giden canları
nilüferlerle süsler,
güneşe yollardık.

O gün
mevsim hazana dönmüştü.
Türküler ağıta durmuştu.
Sözler donmuştu.

Paslı kilit gibi
kitlenmişti dişlerimiz.
Namlu dayasan
açılmıyordu ağzımız.

Tufan oldu.
Gök yarıldı.
Kargı gibi saplandı
bedenimize yıldızlar.

Dalgalar yükseldi minare boyu,
vurgun yemeyen kalmadı.

Kimi ciğerler paramparça oldu,
bir sigara dahi götüremeden dudaklara.

Sağlam değildi ki gemimiz;
Nuh’un gemisi gibi
çıkaramazdı bizi karaya.

Deryanın insafına kalmıştık:
kimimizi teslim etti haramilere,
kimimizi savurdu yaban ellere.

Tenimizdeki yosun kokusundan,
ciğerlerimizdeki vurgun yarasından
tanırız birbirimizi—
sünger avcıları.