Sunam Şiiri - Sadık Kocabaş

Sunam
Bir zaman ben de bir şahin gibiydim
Gönül kafesinden uçurdu Sunam
Sanki bu mülke bir kahin gibiydim
Aklımı başımdan şaşırdı Sunam

Dağları toz eden bakışım vardı
Şu fani cihanda akışım vardı
Gönülden gönüle nakışım vardı
Ocağımı korla aşırdı Sunam

Gönül dergahında postu sermiştim
Ben bu canı zaten ona vermiştim
Nice harabatta sırlar görmüştüm
Aşkın şerbetini taşırdı Sunam

Zahid ne bilsin ki bizdeki hali
Mecnun’a döndürdü bu arzuhali
Düştüm peşine bir gölge misali
Düz yolu yokuşa düşürdü Sunam

Koca bir orduya meydan okurdum
Sevda kilimini dertle dokurdum
Aşkın kitabını baştan okurdum
Hecemi dilimde şişirdi Sunam

Ben ki bu kapıda kırk yıl bekledim
Dertlerin üstüne dertler ekledim
Gönül sarayımı hep yedekledim
Beni bir lokmada pişirdi Sunam

Güneş bendeydi de yıldız bendeydi
O yari arayan bir can bendeydi
Kâinat dediğin o an bendeydi
Dünyamı tersine çevirdi Sunam

Ne mülke kul oldum ne de bir şaha
Eyvallah demedim kula bir daha
Açtım ellerimi Ulu Dergah’a
Beni bir hırkaya sığdırdı Sunam

Gönül feryat eder dertler dizili
Alnımda sevdası kara yazılı
Kalbim sızlıyor mezar kazılı
𝒦𝒶𝓁𝑒𝓂𝓈𝒾𝓏 𝒮̧𝒶𝒾𝓇'𝒾 bitirdi Sunam