sümüklü böceğin hayatı boyunca grip olarak dolaşması gibiydi aşkımız
gittiği her yere bir parça sümük; değerli bir iz bırakıyordu
dışardan bakanlar garipserdi bizi;
her yere bıraktığımız o esrarengiz izi..
sen sümüğüydün bu aşkın; hıçkırıklı ağlayışıyla gecelerde uykudan kalkan
bense bok böceğiydim; kalbine hüzün verip kendi sarayını yıkan...
Dağların dorukları dumanlı olur
Geriye dönmez savaşçılar...
Fırtınayla yıkanmıştır ömürleri
Karla yıkanmıştır yüzleri...
Bu yüzden asla vedalaşmaz
Devamını Oku
Geriye dönmez savaşçılar...
Fırtınayla yıkanmıştır ömürleri
Karla yıkanmıştır yüzleri...
Bu yüzden asla vedalaşmaz




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta