Bir ayrılık akşamının, hüzün sonrasındayım
Haykırmak geliyor içimden
Bağırmak, çağırmak
Dindirmek içimdeki sevgini..
Nasıl incinir insan sen bilmezsin
Yalnızlığımı yazmak istiyorum.
Mısra mısra yok oluşumu ve satırların bana nasıl mezar olduğunu, anlatabilmek...
Şimdilerde yalnızlığımın yalın halini yaşıyorum kendi cümlemde. Sensizliğe, bizsizliğe öylesine alıştım ki; yalnızken hiçbir çoğul eki yakışmıyor kelimelerime.
Yani özetle diyebilirim ki ''yalnız kaldım, çoğulsuzlukta''. Etrafındaki insanlar yalnızlaştırır bazen de insanı.
Ağır gelir yalnızlara yanındakilerin yokluğu.
Ne afillidir yalnızlık.
A.yrı bir dünyadan sesleniyorum sana
H.ayallerimden
Ş.iirlerimle...
U.mudum yok değil aslında
A.h, şu aşk demi...
Ş.imdilerin keskelerine dalıyorum hep
Normal olmayana vuruldum tüm kalbimden ve çok sen kaybettim…
Hiçbir hastane de tedavi etmeye yetmeyecek beni.
Çünkü gerçek sevenlerin kaderi gibi bir şey bu
Karşılıksız AŞK Kanseri…
Seni seviyorum dediğimde karşılığının bir boşluk olması şart mıydı?
Ayağım takılıyor geçmişe
Yaşadıklarım düşüyor gözümden
Ve sende…
Eğer seni seversem
Sende beni seversin sandım
Bu yüzden kabul ediyorum bencil oluşumu
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!