Toprak kokan eller açacak bir gün ak duvağını.
Taşıran tek sen olmayacaksın mutluluk bardağını.
Ne ilk bekleyen yolcusu ne de sonuncusu;
Özleyenler bu sultanlar durağını.
*(Düğün davetiyesi-1978)
*(Yeni Adana Gazetesi Sanat Sayfası-30 Nisan 1991)
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta