Sultanım Şiiri - Halim Camgoz 3

​Günahım bir dağ gibi çöktü omuzlarıma,
Kalbim darmadağın, ruhum yara bere içinde...
Düştüm... Daraldı yollarım, nefesim kesildi daralarda.
Nefsim en zayıf yerimden, damarımdan vurdu beni;
Tutacak dalım kalmadı, büküldü boynum;
İşte, kırık bir kalple geldim kapına Sultanım.
​Şu dünya denilen pazar, zalimlerin yurdu olmuş,
Ölüm dediğin ise, ensende soluyan ansız bir misafir...
Baktım ki insanoğlu çiğ süt emmiş, cani olmuş, bencil olmuş;
Ama bildim ki Sultanım;
Menzile vardığımda ne mal kalacak ne de hani o yalancı dostlar...
Beni bir tek amelim bekleyecek, o soğuk toprakta.
​Kaçacak yerim yok, sığınacak limanım sen...
Sırtımda dünya küfesi, dilimde tövbe nidası;
Her şeyi ardımda bıraktım da geldim.
Huzurunda diz çöktüm, rahmetine göz diktim;
Kabul et bu yorgun kulu,
Çaresizce kapına geldim Sultanım...