Sultanahmet Meydanı Şiiri - Namık Ant Be ...

Sultanahmet’te zaman
Eski bir fotoğraf gibidir,
Renkleri solmuş,
Ama bakışı derin.

Taş basamaklarda
Bir ayak sesi kalmıştır,
Kimin olduğunu kimse bilmez.
Belki bir asker,
Belki bir seyyah,
Belki de
Bizden çok önce geçen biri.

Avluda rüzgâr dolaşır,
Eski bir mendil gibi.
Bir ezan yükselir,
Çocukluğumdan kalma
Bir akşamüstü sesi.

Ayasofya susar,
Ama susuşu anlatır.
Duvarlarında asılıdır
Yarım kalmış dualar,
Unutulmuş adımlar,
Beklemiş bakışlar.

Güvercinler havalanır,
Zaman irkilmez.
Burada saatler
Kimseyi acele ettirmez.
Geçmiş,
Bugüne komşudur.

Bir banka otururum,
Taş soğuk,
Hatıralar sıcak.
Ne gençliğim gelir tam,
Ne bugünüm gider.
İnsan burada
İki zamana birden oturur.

Akşam iner,
Minarelerin gölgesi uzar.
Sultanahmet’te gece
Bir veda değildir,
Sadece ışıkların
Yavaşça kısılmasıdır.

Ve anlarım:
Zaman burada
Geçmek için değil,
Hatırlatmak için vardır.