Süleymaniye'nin fener is mürekkebi
söndüremez yangınını senin ellerim,
bu ateşli humma,bu sıtma çaputuna sığmayan bedenim
çatlatırsın her atomu çekirdeğinden.
Al,at bakalım benliğimi gayya kuyusuna
günahlarımı,sevaplarımı birde kendi öfkeni; şuncacık hatırım varsa
bütün dünyayı bindirebilir misin omuzlarıma?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta