Süleymaniye Şiiri - Namık Ant Benson

Süleymaniye’de zaman
Eski bir saat gibi tıkırdar,
Ne ileri gider aceleyle,
Ne geri döner.

Taş basamaklarda
Bir ayak sesi kalmıştır,
Kimin olduğunu bilmeyiz.
Belki bir talebe,
Belki bir derviş,
Belki de
Bizden önce yaşayan biri.

Avluda rüzgâr eser,
Eskimiş bir mendil gibi.
Ezan yükselir,
Çocukluğumdan kalan
Bir akşamüstü sesi.

Kubbenin altında
Sözler küçülür,
Hatıralar büyür.
İnsan burada
Kendi kalbini bile
Fısıltıyla taşır.

Haliç uzanır aşağıda,
Bir eski fotoğraf gibi.
Siyah beyaz bir İstanbul
Yavaşça göz kırpar.

Gün iner,
Gölge minareye yaslanır.
Zaman yorulmuştur artık,
Bir banka oturur.

Süleymaniye’de akşam
Veda değildir.
Sadece geçmişin
Işığının kısılmasıdır.

Ve anlarım:
Zaman burada
Osmanlı'yı unutturmak için değil,
Hatırlatmak için vardır.