Süleymaniye camisi içerisinde
Cesedim oturmakta sessizce
Tanrının kötülüğünün sınırı nedir diye
Düşünceler sararken zihnimi
Kubbede sonsuzluk duygusu
Başımi kaldırıp baktığın sütunlar
Tıpkı ruhunu aşan can yangınları
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta