Süleyman ve Belkıs'ın Destanı

I – Sonbaharın Açtığı Kapı
Her sonbahar, göğün en eski defterlerinden bir sayfa
sessizce yere iner;
rüzgârın avuçlarında sararan yaprakların arasından
çağların kaybolmuş nefesi
içimin en uzak dehlizlerine sızar.
Ve ben bilirim:
Bu nefes yılların değil,
insanoğlunun unuttuğu ilk sabahın
ışığa karışmış hatırasıdır.
Süleyman’ın Belkıs’a söylediği
o kadim ezginin, zamanın çölünde kaybolmamış
son parıltısıdır.
Dünya durur; rüzgâr susar; gölgeler nefesini tutar.
Ben ise o sessizliğin içindeki ince ışık yolundan
yeniden—ve her sonbaharda yeniden—
ezelden kalmış o çağrıya doğru geçerim.
Çünkü böyle olmalıdır; sanki bu yürüyüş
ruhuma yazılmış kadim bir emirdir.
________________________________________

II – Süleyman’ın Sarayı

Bir ışık doğar önümde—
dağların bile kıyamet günü çözemeyeceği
ilahi bir sır gibi yükselir.
Ve ben Süleyman’ın sarayına varırım.
Her sonbaharın öğle üstünde
aynı günü, aynı anı, aynı nuru görürüm;
ve size şimdi bu görkemli anın öyküsünü anlatacağım.
Belki masal sanırsınız;
ama ben bilirim ki bu masal değil, hakikatin en berrak aynasıdır.
Ben o sevdanın hülyasında yaşamaya mahkûmum.
Süleyman’ın sarayının burçları dağlardan uzundur;
sur taşlarında cinlerin duası titreşir,
kubbelerinde meleklerin secdesi saklıdır.
Rüzgâr avlularında adımlarını hafifletir.
Zaman bu sarayda yürümeyi unutmuştur;
güneş bile ışığını
mermerlere yumuşatarak serper.
Ve sarayın gölgesinden Belkıs çıkar—
Saba Melikesi, yeryüzüne ancak uğramış bir ışık gibi.
Bakışı göğün rengini değiştirir,
adımı nefesleri susturur,
varlığı âlemleri bir anlık secdeye çağırır.
________________________________________

III – Cam Yolların Sessizliği

Cam yollar uzanır önünde—
suların göğsüne yazılmış bir ayet gibi parlaktır.
Altlarında suskun bir nehir akar;
çağları aşmış bir bilgenin susması kadar derin,
bir mürşidin nefessiz tefekkürü kadar ağır.
Belkıs bu yollar üzerinde yürüdüğünde
güneş duraklar, zaman adımlarını unutur;
cinler, insanlar, melekler
aynı anda susar.
Ve fısıltılar yükselir:
“Bu yürüyüşü güzelleştiren ezgiler midir
yoksa ezgilerin yaratılış sebebi mi?”
________________________________________

IV – Süleyman’ın Kozmik Nefesiyle Doğan Musiki

Ve söz bu noktaya dayandığında, dostum,
artık sıradan kelimelerin ateşi sönük kalır.
Çünkü anlatacağım şey, zamanın derin çukurlarında yankılanan,
kader levhalarının gölgeleri arasında dolaşan,
göklerin sır defterine yazılı o büyük musikidir:
Süleyman’ın tek parçaymış gibi görünen
fakat aslında yaratılışın bütün seslerini
tek bir nefeste toplayıp kudrete teslim eden
o ilahi senfonisi.

O gün, yeryüzüne yayılan bütün çalgılar—
telleri ateşten, gövdeleri sesten, nefesleri rüzgârdan yaratılmış
o eski, o kadim, o unutulmuş enstrümanlar—
sanki Süleyman’ın Belkıs’a sunduğu eserin kıvılcımıyla
ilk kez toprağa düşmüştü.

Gitar, bağlama, davul, tambur, ney, flüt…
ve yalnızca eski uygarlıkların hafızasında
bir gölge, bir rüya olarak kalmış çalgılar,
çöl rüzgârlarının taşıdığı sesler,
dağ vadilerinin gizlediği tınılar,
okyanusların geceleri duyduğu hayalet melodiler…
Hepsi, o gün Süleyman’ın sazında
tek bir kader çizgisi gibi birleşmişti.

Süleyman’ın önündeki saz,
ne tam gitara benziyordu ne uda,
ne tamburun geleneğine boyun eğiyordu ne kemanın inceliğine.
Sanki insanlığın tüm müzik hafızası,
göğün derinliklerinden sökülmüş bir nur halkasında
tekrar şekil bulmuştu.

Ve Süleyman parmaklarını onun tellerine değdirdiği anda—
teller kırılacak gibi oluyor ama kırılmıyor,
kan akacak gibi oluyor ama akmıyor,
ses yükseliyor gibi oluyor ama gerçekte
Rabbin nefesi o sesi göklere taşıyordu.

O an doğan titreşim,
evrenin daha önce hiç duymadığı bir dildi.
Yalnızca kulakla değil;
kalbin katmanları, ruhun vadileri,
insanın gizli ve en uçurumlu yerleriyle anlaşan bir dildi bu.

Ve işte o anda,
görünmez ellerden binlerce çalgı yükseldi.
Kimisi meleklerin gölge kanatlarından,
kimisi rüzgârın taşıdığı zamansız seslerden,
kimisi dağların bin yıllık uykusundan uyanan çınlamalardan gelmişti.

Her biri kendi lisanında konuşuyor,
kendi hakikatini fısıldıyor,
her ses bir diğerine değdikçe çoğalıyor,
çoğaldıkça kudret buluyor,
ve nihayet, yaratılışın ilk sabahında duyulmuş olabilecek
o muazzam harmoni
yeniden yeryüzüne iniyordu.

O gün Süleyman’ın Belkıs’a armağan ettiği konser,
müziğin sınıflarına sığmıyordu:
Mistikti, arabeskti, rabbanîydi;
aynı anda popun nabzını tutuyor,
cazın özgürlüğünde dolaşıyor,
Latin ateşinde parlıyor,
Hint’in sessiz İlahi ritüellerine,
Çin’in matematiksel zerafetlerine,
Japon melodilerinin kristal berraklığına uzanıyordu.

Her kültürün, her zamanın, her medeniyetin sesi
o gün Süleyman’ın parmaklarının arasından
ışık damlaları gibi dökülmüştü.

Ve o sesi duyan hiçbir kul,
bir daha başka bir sesle teskin olamadı.
Çünkü o musiki, kelimenin gücünü aşan,
zamanı bile diz çöktüren bir kudrete sahipti.
Zaman bile onu taklit etmeye cesaret edemedi.

İşte böyle doğdu
Süleyman ile Belkıs’ın aşkı.
Bu aşk, bir sesin içinden yükseldi;
bir ritmin içinde serpildi;
bir senfoninin kollarında ruh buldu.

Bu musiki yalnız kulağı sarsmıyordu;
insanın hiçbir dile dökemediği
en derin, en kuytu, en mahrem noktalarına değiyordu.
Gönlün en karanlık odaları,
sinir uçlarının en sessiz köşeleri,
ruhun en çetin dağ geçitleri
bir anda ışığa kavuşuyordu.

Ve dostum, bil ki:
Hiçbir şair, hiçbir dil,
hiçbir kadim destan yazıcısı
o günü tüm ihtişamıyla anlatamaz.
Çünkü o gün musikinin kendisi bir peygamber gibi konuşmuş,
şiir bile onun karşısında susmuştu.

O ses binlerce enstrümanı kendine katmış,
bu birleşim senfoniye dönüşmüş,
senfoni coşkuya,
coşku sanatların en azamisine,
sanat da Rabbin kudretli nefesine bürünmüştü.
________________________________________

V – Binlerce Yıldır Aranan Ses

Belki de dünya ilk dönmeye başladığından beri
böyle bir ses duymamıştır.
Bugün Doğu’nun, Batı’nın, Kuzey’in, Güney’in
bütün melodileri
o günü arar.
Her biri o büyük senfoninin
yeryüzüne düşmüş bir kırıntısıdır.
Her biri o tanının gölgesine hasrettir.

Ve bugün ne söylenirse söylenilsin—
ilahiler, şarkılar, türküler, ağıtlar, ninniler—
hepsi aynı yere döner:

O sesi arıyorlar.
O aşkı arıyorlar.
O ilahi vecdi, o teslimiyeti,
o kudretli nefesi arıyorlar.

Belki bu tını kulak için değil,
ruhun kapılarını açmak içindir.
Bugün çalınan her mızrap,
vurulan her davul,
nefeslenen her ney
o kadim sesin gölgesine
yalvarırcasına yaklaşır.
Çünkü o ses bu dünyanın ışığından değil,
başka bir âlemin nurundan doğmuştur.

________________________________________

VI – Mızrabın Sırrı

Bir gece sarayın en yüksek burcunda
bütün cinler toplandı.
Sesleri yoktu—gölgeydiler;
ama gölge, ışığın sırlarını saklayan
en eski dildir bu dünyada.
Birbirlerine eğilip şöyle dediler:
“İnsan bilmez, melek söylemez,
taş taşıyamaz, su saklayamaz—
ama biz biliriz:
O ses bir gün dönecek.”
Fısıltı rüzgâra karıştı,
dağlara çarptı;
dağlar bile ürperdi.
Denizlerin dehlizlerinde kayboldu;
denizler kabardı.
Dünya bu gerçeği anlatmaya güç yetiremedi;
sükût etti.
Çünkü hakikat bazen sesle değil,
sükûtla iner.

O anı gören herkes bir tek soruyu fısıldar:
“Bu ses kime ait?”
Gök cevap vermez,
yer susmayı seçer;
çünkü bu ses göğe de yere de ait değildir.
Başka bir âlemde meşk edilmektedir.
________________________________________

VII – Belkıs’ın Aynasındaki Dünya

Belkıs’ın sarayında kırılmaz bir ayna vardı—
çünkü yansıttığı şey dünya değil,
gerçeğin ta kendisidir.
Belkıs aynaya baktığında
yalnız kendi yüzünü değil,
kralları, kavimleri, şairleri, aşıkları,
doğmamış çocukları bile
aynı anda parıldarken görür.
Ve Süleyman’ın yüzü aynada belirdiğinde
işte o anda anlar:
Süleyman da kendisidir;
zira aşk zamanları yan yana getirmez—
bütün zamanı tek bir nefese toplar.
________________________________________

VIII – Dağların Altındaki Hikâye

Süleyman’ın ülkesi, görünenle sınırlı değildi;
dağların altında başka bir âlem uzanırdı:
ışığın toprağa dönüşmediği,
suyun ateşi söndürmediği,
zamanın hem ileri hem geri aktığı
gizli bir dünya.
Belkıs’ın bir adımı
bu âlemin kapısını aralamaya yeterdi.
Süleyman ise
bu dünyanın dillerini bilir,
dağların damarlarına mührünü işlerdi.
Belkıs’ın gelişiyle başlayıp
Süleyman’ın nefesiyle tamamlanan
bir hikâye saklıydı orada;
ama bu hikâye
kâinata yazılırdı, insana değil.
________________________________________

X – Söz ile Nefes Arasında

Süleyman ile Belkıs
aynı sessizliğin kıyısında durdu.
Ne konuştular ne sordular;
çünkü bazen—der arifler—
“Söz susar, nefes konuşur.”
Belkıs’ın kalbi
yavaşça Süleyman’a yöneliyordu;
bu yöneliş bir sevdanın değil,
yıldızın göğe dönüşünün sessizliğiydi.
Gök kabul eder, yıldız teslim olur.
Süleyman yılların yükünü bırakıp
Belkıs’ın tek nefesini dinliyordu—
bir nefes ki
bir ömrün bütün hikâyesini taşıyordu.
________________________________________

XI – Geri Dönen Işık

Bir gece gök yarıldı;
ama yıldız düşmedi, yağmur inmedi.
Sadece bir ışık döndü—
sessiz, ince, fakat âlemleri dolduran.
Süleyman göğe baktı ve anladı:
Bu ışık
Belkıs’ın gözlerinde başlayan
o kutsal parıltıydı.
Yıllar onu saklamıştı;
ama ışık sönünce kaybolmaz—
kaybolduğunda bile
geri dönmek için yol arar.
________________________________________

XII – Sonbaharın Son Çağrısı

Sonbaharın ilk yaprağı toprağa düştüğü an
o sesi yeniden duydum.
Kapı yeniden aralandı,
rüzgâr yeniden içimden geçti.
Ve anladım ki:
Sonbahar bir mevsim değil;
Süleyman’ın Belkıs’a söylediği
o ilahi melodinin
dünyaya her yıl geri dönüşüdür.
Ağaçlar bunun için sararır,
gök bunun için ağırlaşır,
rüzgâr bunun için fısıldar.
Sonbahar bir çağrıdır.
________________________________________

XIII – Tanıklığın Sırrı

Ve ben…
Ne Asaf’tım ne vezir,
ne bir tahtın gölgesine adım atmış bir kul.
Bir yolcu, belki bir hiçtim;
ama oradaydım.
Ruhum oradaydı.
Duydum, gördüm, titredim.
________________________________________

XIV – Geriye Kalan Yalnız Arayıştır

Yıllar geçti; şehirler sustu; krallar göçtü.
Dünya kabuğunu bin kez değiştirdi.
Ama ben hâlâ o günü ararım.
Sonbahar geldi mi
rüzgârın nefesindeki kadim çağrıyı dinlerim.
Yaprakların düşüşünde
o ezgiyi yeniden duymaya çalışırım.
Çünkü onu bir kez duyan
bir daha unutamaz.
Ben de unutamadım.