Süleyman Kaya Şiirleri - Şair Süleyman Kaya

Ki-kê ji tere got
-Evdo,evdiko jı minre got.
“ Evdikê Qumê,”
-naaa!
“Evdikê Mêreme Emoro”
-Naaa ne ew ji yê.

tezekle ocakta kaynayan tencerede pişen aş miskokardı
parlayan güneş erken doğar geç batardı
oda duvarlarımızda silah yerine kur'anlar asılı durur
barut kokmazdı
sular duru gözkyüzü daha parlaktı geceleri yıldızlar
bir bir kayardı

Sade(ce) bir bakış anlatır seni
Belki de bir gülümseme
Yada elle bir saç düzeltmesi
Vedalaşırken sana bir kerecik olsun tekraradan arkaya dönüp bakaması
Bir düşün, senden neyi alıp götürür
Bir can,belki de bir hayat,hatta bir ömür çaldı.

Ey gönlüm sana sesleniyorum
İtraf et,sevgiye ayırdığın yer kaldı mı
yoksa!
Hadi söyle gönül
ne kadarcık yerin var
Konuşamasan da hissetir

Mezopotamya
(Mezrabota)
Dicle ve fıratın özümlediğ topraklar
Bol güneş,az yağmur doyumsuz aşkın
Yılan kıvrımlı,sarmalamış doğal zırhlar
Nerden kaynak ve nezamandan bu eşkin

Nemsiz ve esintili
Doğal bir kadın dı gördüğüm
hem de istanbul ' da merkez de

Güzellik de naturel
eşsiz bir zerafet ve okadar da güzel

ismen ismleri yeşerdi
ölenler birer beşerdi
köpekçe bir yaşam
dinen manen haram
isimler bize yasak
kewê sêvê rawşê perê gürcê berfê

en iyi arkadaş
türküller mi
allah aşkına isim yeterli
halkın öz malı
ali tarlada
arzu mutfakta

zeminsiz,zaman yerde
mekansız alanda
yer yer karanlık
aydınlık günlerde de kayganım gözlerim sana
söz yersiz gönül kaydı isimsiz libaslı ruha üzerindeki çuha
gözlerim kayar gözlerine,içim çarpar durur bedenine zerafetine

Bak sana ne diyecem
Adini madini sormiyecem
Borc morc da istme yok
Cebim delik gönlüm tok

Helo Can