Bir ağaçtan düşen yaprak gibi saldın kendini.
Oysa sen bilirdin, her aşk'ın sonu hüsran değılmi?
Yine aldın eski köşeni,duruşun kimsesiz çocuklar gibi
Anılar geldi, dört bir yanını sardı,dayan kalbim.
Gidenler,arkasına bakmadan çeker giderler.
Açılıyorsun sonu mechul uzun yolculuklara
Nazlı bır gelin gibi dokunuyorsun kumsallara
Bir yoldaş olup eşlik ediyorsun vapurlara
Arada bir dalıp dalıp gidiyorsun uzaklara
Ressamların fırçalarından dökülen en güzel manzara
Her hareketin ince işlenmiş el sanatı kadar zarif
Rüyalarımda ki periler seni görse inan kıskanır
Bakışların ferahlatıcı, buzları bile eritir.
Seni her gördüğümde elim ayağım birbirine dolaşır.
Ben bir sokağım adımlarına hasretim
Bende dört mevsim var
Yokluğun kara kış,
Hasretin son bahar,
Kalbindeki yerin ilk bahar,
Aşk'ın ,yaz ateşi gibi beni yakar.
Bugün öğrendim aşk ile uçarmış insan
Kim demiş aşk diye bir şey yok, yalan!
ALLAH aşk'ı bir kalbe girdiği zaman
Yunus yazar, mevana döner, ölmez insan
Bilgi biter ilim acız kalır Allah'ı anlatamaz insan
Bırak artık kederlenmeyi
Yeter söyleme hüzün türküleri
Kafesten çıkmış bir kuş gibi
Göster gülen şu yüzünü
Hayat acı da olsa güzel
Acılar sevgiyle geçer
Ateşe Uçan Kelebekler gibiyim
Yaklaştıkça yanıyorum
Yandıkça yaklaşıyorum
Meğer Aşk ateşten bir gömlekmiş
Bedeli ise aşk içinde ölmekmiş...
Zamanı tutabilirmisin avuçlarında
Vefasızdır aynalarda her baktığında
Beklemez haftalar aylar yıllar da
Bekle diyorsun aşka,o sığmaz ele avuca
An gelir umutların buhar olur.
Bir bir ucar.
An gelir o eski heves biter.
Bir sevgidir bazen dolar taşar.
An gelir sevmekten bile kaçar insan.
İnsan bir gül gibidir.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!