Sükutuna Göz Değince

Güzellik bir libas değil ki üstünde dura
Eğreti dursun bedende.
Gözümün feri değmeden evvel,
O bir kuru daldı, kendi kimsesizliğinde.
Ben sevdim diye çiçeklendi bu bozkır,
Ben baktım diye yüzündeki o kadim gölge dağıldı.
Milyonlarca canın içinde bir garipti evvela,
Sevdam dokundu da Sıyrıldı o kalabalık perdeden.
Şimdi gözleri, uzak iklimlerin muştusu gibi...
Bakışları hicret etmiş karanlıktan,
Menziline varmış bir yolcu sükûnetiyle.
Yüzünde bir sükût var ki, sanki dilsiz bir ağıt,
Her çizgisi benim adımı fısıldar derinden.
Öyle ince, öyle serin...
Belki ben değilim onu böylesine var eden,
Lakin benim ateşimle ısındı, tuttu ellerimden.
O zaten oradaydı, biliyorum;
Ama benim sevdamla uyandı uykusundan.
Kendine giden yolu benim kalbimde buldu,
Geçti de geldi, o bitmek bilmez korkusundan