Sükutun zehrini icme Şiiri - Murat Ülkü

Sükûtun zehrini içme sakın ha,
Dilsiz bir karanlık çöker özüne.
Hakkın çiğnendiği dar bir mekânda,
Sözün mühürlense vurur yüzüne.

Zulmün karşısında bükülen boyun,
Sanma ki kurtulur, her gün ezilir.
Sessizlik dediğin en kirli oyun,
Kaderin şerefsiz baştan yazılır.

Gidince hakkınla birlikte gurur,
Geriye ne bir iz, ne bir can kalır.
Haksıza susanlar hep mahzun durur,
İnsanlık onuru elden alınır.

Korkma bu kavgada yalnız kalsan da,
Doğruyu haykırmak en büyük miras.
Hakkını koruyup dikce dursan da,
Ruhuna lekedir o sinsi yas.

Bir kere eğildin, kırıldı dalın,
Zalimler önünde rüzgârsız kaldın.
Sustukça dünyayı sen dilsiz sandın,
Kendi benliğini nâr’lara saldın.

Adalet mülklerin temelidir derler,
Sustuğun her an yıkılır o yerler.
Hakkını arayan o yiğit erler,
Tarihin alnına şerefle değerler.

Zalim gelse dahi kılıç kuşanıp,
Sözün kalkan olsun, korkma uyanıp.
Kendi gölgenle de kalsan boşanıp,
Hakkın safında dur, nurla boyanıp.

Altın tas içinde sunulsa zillet,
Reddet ki ruhuna gelmesin illet.
Susarak yaşamak en ağır külfet,
Konuş ki şenlensin koca bir millet.

Evlada kalacak en temiz isim,
Bir mülk değil elbet, onurlu resim.
Kısılırsa bugün sendeki sesim,
Yarına borçludur her bir nefesim.

Ey Garip Murat’ım, sözün hak olsun,
Yüreğin sarsılmaz bir kale kalsın.
Cihan haksızlığa razı da olsa,
Senin şerefin hep baki kalsın.