Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Hadi vur beni..
İntihara en yakın yerimden;
İnfazını yokluğuna bırakma
Sözlerin en anlamlısından, duyguların en derininden ayrı kalmak. . .
Duygu yüklü yüreğinize sağlık
Hala sessizim,hep sessiz..!
Yokluğun öyle bir hale getirdiki yüreğimi,
Bütün bu sükutlarım/hayallerim hepsi sana...
Cümlelerim çoğaldı sığmaz oldu dağarcığıma..
En çok inandığım,
Gitmediğindi…
Sadece sessizleştiğin, döneceğindi…
İçime attım bana ağır gelen tüm gerçekleri...
Sustum..!
Susturuldum..!
Yuttum soğuk sessizliği..! ..
yüreginize sağlık
Ah, bütün armağan verenlerin bahtsızlığı! Ah, güneşimin kararması! Ah, istemek tutkusu! Ah, tokluk içinde açlık. Bunlar, benden alırlar; ama ruhlarına da dokunuyor muyum? Vermekle almak arasında bir uçurum vardır ve en küçük çukura bile en sonunda köprü kurulur...
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta