Sükut Gölgesi Şiiri - Elvan Topal

Gece,
zamanın adını unuttuğu bir menzil.
Şeb-i firkat üstüme kapanmış bir perde,
her nefeste biraz daha ağırlaşan.

Sükût
duvarlardan sızıyor içime;
kalbim,
karanlıkta bırakılmış bir virâne.
Ne bir kandil var
ne de rahmetin sesi.

Adın geçiyor zihnimden
bir hayal gibi—
dokunuldukça dağılan.
O an anlıyorum:
bazı isimler
gecede çoğalır,
gündüz eksilir.

Beklemek,
ne sabırdır artık
ne de ümit;
bir istırab-ı daim.
Gecenin her dönüşü
benden bir parça daha alıyor.

Ey yâr,
bu şeb ya sabaha varmalı
ya da—

gece
kendi içime doğru çökmeli,
yıldızlar sönmeli birer birer,
ve ben
adını karanlığa gömerken
aşk,
sessiz bir kül gibi
zamana savrulmalı.