İçimde ağlayan bir kadın var..
Beş defa siyah bakışlarında ötenazi yalvarışı..
Ve,
Yüksek doz aşk merhumları..
Kör testerelerle parçaladığım,
çocukluğumun en sevdiği oyuncakları..
Dağılmış akıl
Ve,
Kör odaları..
İçimde debelenen kelimeler var..
Şehadet ettiren ayet yalanlıyor artık inandığım Tanrıyı..
Düşümsüz bir uçurum oluyor yalnızlık..
Aktıkça zaman, derinleşen siyaha..
Tanrı ne zaman el sürse yaralarıma,
Kanıyorsun yarattığı yerden..
Önce ben ölürüm..
Sonra kendim..
Şimdi sen,
Sükutu öğrettikçe çığlığıma
Ölmek ne asil şey,
Chopin’in cenaze marşında..
Kayıt Tarihi : 27.8.2009 16:04:00
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
![Zeynep Ergün](https://www.antoloji.com/i/siir/2009/08/27/sukut-et-cigligim.jpg)
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!