Bahanelerin hükmü sarkıyor dillerden.
Hem ölü hem de yaralı var içimde.
Acıya yazgılı bir kalbin
Prangalara mahkum suskun sahibiyim.
İçim çıkıp gitmek için hazırkıta beklemekte.
Gözlerim yapraklarını yitirmiş iki çift kırık dal...
Rüzgar savurduğunda saçlarımı
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta