Sükut gecenin en cansız anını anlamıyla dolduruyordu
Manasının derinleştiği bu anı çığlıklar özünden koparamıyor
Onun ruh dünyasına bir hançer yarası açamıyordu
Sükut en dirençli zamanındaydı
Taht onundu
Her canlı uyurken o uyanık kalmış arkadaşlarına ibretli sohbetinden idrakli beyinlere terapi yapıyordu
Bazen dilin anlatamadığı şeyleri gözler mimikler anlatır ya o da meramını en güzel hasletiyle kalplere sunuyordu
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta