Akşamın şiryanında kan akışları sessiz
Damarında bir ulvi çığlık biter sebepsiz
Bu fecirde hülya sarayında konakladım
Safirden atlarımı tenhalara bağladım
Bakır tepside sunuldu altın nektarları
Ucuna sarı zehir nakşolmuş heyhatları
Kanarcasına içtim zemzem yüksünüşleri
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta