Süheyla Şiiri - Nasıf Acar

Kıyısına varamadığı,
Uzak bir mavilik gibi,
Kendi kendisiyle savaşır,
Süheyla…

Ve fakat,
Deniz ile,
Hiç bir akrabalık bağı,
Bulunmayan,
Sakin bir şehirde oturur,
Süheyla…

Burası,
Son uğrak yeri olduğunu,
Bilmeden,
Gelip konduğu,
Uğrak yerlerinden biridir,
Süheyla’nın…

Anadolu’nun ortasında,
Küçük bir şehirde büyümüş,
Çocukluğu ve gençliği,
Rüzgar gibi esmiş geçmiş.
Dolanmış durmuşlar,
Yurdun dört bir yanında…
Göçmen kuşlar gibi,
Yaşama,
Anadolu’nun bağrında
Aksaray’da adım atmış,
Filizlenmiş,
Dal-budak salmış,
Ve taze bir fidan iken,
Aşk ile tanışmış
Bu deli gençlik…
Sevmiş
Ak tenli Kerem’ini…
Tutmuş onun yüreğinden,
Kaçmışlar İstanbul’a…

Dört kız çocuğu anası,
Süheyla…
Arı gibi durmadan,
Her işin tadını,
Çıkara çıkara,
Sabırla çalışır…
Elinden her iş gelir.
Bir uçan,
Bir de kaçan kurtulur,
Süheyla’dan….

Anadolu’nun,
Güney batısında,
Bir okulda,
Kantinde çalışır şimdi…
Ekmeğinin derdinde,
Emekçi bir kadın,
Süheyla…

Ellerin gurbetinde,
Dört yavru büyütürken,
Hayat bir düşman gibi,
Ona da acımasız davranmış.
Hayatla savaşır,
Sonsuz bir çırpınışla.
Süheyla…

Kaderin kanlı pençeleri,
Onulmaz bir çaresizliğin,
İçine sürükler Kerem’ini…
Sessizce,
Kimselere anlatamadan,
İçinde saklar derdini…
Süheyla….

Adını koyamaz,
İçindeki kırgınlıkların,
Öyle çoktur ki,
Kırık dökükler,
Toplamaya yetişemez,
Gücü yetmez,
Süheyla’nın

Kader hükmünü vermiş,
Onun için,
Almış bir yerden onu,
İşte şimdi,
Buradan devam et,
Yoluna demiş.
Akıllı, zeki
Ve güleç yüzlü
Tek derdi,
Okutmak kızlarını,
Kendi okumamış,
Şimdi çok pişman…
Bir de aklına,
Gün ortasında düşen,
Yüreğinin sevdalısı
Kerem’ i düşer..
Ve bahtsızlığı….

Eğer boynunu
Kıldan ince,
Keskin kılıcına kaderin…
Bir göçer gibi,
Gurbet düşmüş,
Onunda payına…
Bir görseniz siz onu,
Karınca gibi
Süheyla…

Usanmaz, yılmaz, gözüpek
Dört elle sarılır işine.
Yine de
İçindeki, oince sızı,
Susmaz…
Unutmak için derdini,
İşine veriyor kendini,
Süheyla…

Bir anlık hatırlayınca,
Gerçeği,
İnci gözyaşları,
Atıyor kendini
göz yatağından aşağıya,
Kaderin kelepçesinde,
Tutuklu kalmış,
Yorgun ama dimdik,
Süheyla…

Bir an gelir,
Sorar kendi kendine,
“Unutmak mümkün mü?
İnsanın kendi derdini”
İçinde büyüyor sessizlik,
Böylesine kadersizlik,
Gözyaşlarını,
Zorlayarak durduruyor,
İşte o ilahi gücün,
Varlığına sığınıyor.

Nasıf Acar
Bereketler/DENİZLİ
12.03.2026
SAAT 21.44