Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Dileriz öyle olmaz ama böyle giderse gün gelecek., yüreğindeki çocukla dertleşecek Sude Naz., büyüdüğüne bin pişman olarak...
Kaleminize sağlık sayın şair....
Biyolojik olarak çocuk kalmak olanaksız elbette. Fakat manen o temizliği, saflığı çevremizdeki o kötücül sis tabakasından koruyabilirsek tamamen olmasa da yüreğimizin bir paçası çocuk kalabilir Fatih bey... Biz ona; 'içimizdeki çocuk' diyoruz ki o hiç büyümesin gerçekten, bir ömür. Kutluyorum şiiri ve s,zi, sevgimle. Nicelerine....
Bu şiir ile ilgili 32 tane yorum bulunmakta