Bu aşkın bitmesine, bil ki sen sebep oldun,
Suçlama hiç kaderi, kader ayırdı diye...
Yıllardır sen benim, her gün ahımı aldın,
Acı çekmekten başka ne kaldı ki geriye…
Her gün yolun gözledim, belki dönersin diye.
Yüreğinde birazcık yer yok muydu sevgiye?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta