İçimdeki fırtına tohumlarını ben mi attım?
Kader, sen oynamadın mı içimle, dışımla?
Gözümden yaş akmasın diye, hep yumruğumu sıktım,
Yalancı kahkahalar savururken,
Sözüm ona mutluluk edalarında,
Ruhumu dibinden parçalayıp attım, gizlice.
Söyle; kendime böyle düşmansam suç benim mi?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta