Şubatık Ay Şiiri - Ben Özge 2

şubatık-ay yok mu
solgun ve doygundu o gece
müstakil bir adım yoktu henüz
müstakil değildi adımlarım
öldüğümü sanıp
zemheriyi örtüler üstüme

rüzgâr taze bir nefes gibi sirâyet edince sıktığım yumruklarıma
bir nergis gibi açıldı parmaklarım
ve avuçlarımdan düştü dünya

-işte o an açıldı gözlerim sonsuzluğa-

kanatlı bir atın sırtından döküldü
kör bıçaklar
yankısıyla böldü geceyi yarı'aya

"bir gece yarısı" son buldu korkularım
"bir gece yarısı" gün başladı güncemde
kalbimin ilk atışıyla
son buldu umarsız sancılarım

gün geceye dönerken
yayıldı bu doğum haberi
ve heyecanla gözleri seyredi serçelerin
iyi ve güzel olan ne varsa içimde
ıslak bir hayal oldu
gelip vurdu, pencereme
iklim panayır havasına döndü birden
ve değişti mevsimler ardı sıra
tutunup bir sümbül kokusuna
tırmandı yavru kediler çocukluğa

şubatık-ay yok mu
su gibi şeffaf cam gibi keskindi o gece
aydınlatmak için geceyi
yıldızları dizmişti ipine
kâinat donup kalmıştı hayretler içinde
ve güneş uyuyamamıştı o ürpertiyle

bir gece yara'sı mahmurluğuyla
koparıp sesimi karanlıktan
gülüşümü bağladım güne
ve herkesi her şeyi susturdum
suskun yanıma sarıldım şefkatle
öptüm iki kez bu doğumun alnından
iki dua düştü dilimden
biri güne biri geceye

ruzname/sekizşubatikibinyirmialtı
eskişehir