Bir başağrısı gibi, Şubat'ın gündüzleri
Bir mevsimde mutluluk, bu kadar rüküş durur
Her zaman oturduğum, banklar bile çok garip
Gök kederle karışık, yalnızlığı savurur
Koca şehir sis olmuş, bütün âlem bir yalan
Parkta koşan çocuklar, bir hayalet bir duman




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta