Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Haldun Hakman çok değer verdiğim, zevkle okuduğum şair dost...Ve siz hem çok güzel yazan, hem de dostluğu dizelere taşıran...Tebrikler. Yüreğinizdeki sevgiyle kalın...Hep...
Dostum...ŞİİRDAŞIM a yazılan bu anlamlı ve muthiş şiirin icin seni Yürekten kutlarımm....ve FINALIN icin de 10+ veriyorummm...icim sizladi ! ...sevgiyle ve dostlukla daima!!
Sevgili Muammer Beye ve Haldun Hakman'a sevgiler ... harika bir şiir ...
Saygılar...
Deli dost bu sitede en sevdiğim insanların başında gelen dostlardan birisidir.. Seni seviyorum dostum.
'zamana sızan hafiye gibi
uykularıma sızmaların
SU’yun gemiye sızmaları gibi
“SIZI”-vermelerin içime....
Hoşuna mı gidiyor, bilmiyorum! ... '
Evet can dostum, hoşuma gidiyor bilesin:)
selamlar ve sonsuz sevgiyle.
Muammer dostun bu şiirini ilk okuduğumda benim üç ünlemli su,SU !!! ,şiirlerimi ne denli iyi algıladığını farkederek, sadece teşekkürle yetinmiş idim. Ancak, yeniden okuduğumda, şiirin ne denli doğru dürüst , adam gibi yazıldığını eklemem gerekir...
Muammer dost, bu şiirinden çıkarsama yapacak olan ve deyim yerindeyse şiir çözümlemesi yapacak olan en son insan benim...Çünkü bana öylesine güzel bir gööndermede bulunmuşsun ki, bu şiiri çözümlemeye çalışmak, insanın kendini övmesi olurdu...
Dost, biliyorsun ki hayatımda en son yapacağım şey bu davranıştır.
Şiir bilincine ve yeniden söylüyorum, dost duruşuna sağlık. Eyvallah dost.
selamlar ve sonsuz sevgiyle.
hamiş: Şiir tekniği açısından, şiirinin biçemdeki sesi ve aliterasyonu neredeyse sözcüklerin bile altına getirecek bir yapı çok güzeldi. Alegorik olarak ise zaten bu sitedeki SU!!! macerasını çok güzel aktarmışsın, not dahil...Böyle güzel bir şiirle sen de SIZMA SU oldun can dostum:)
Finiş harika dostum yüreğine sağlık
Final etkileyici..... Dostluğunuz hiç solmasın :))) Tebrikler....
SU gibi akıcı ve lirik. Ama SUSMAK gibi sessiz ve sakin değil şiiriniz hocam. Coşkulu ve anlamlı. Şiirinizin finali içime öyle bir SIZdı ki. Yüreğinize sağlık hocam. Gönülden kutlarım... Turan Orak
burada bitmez,
bitmeyecek elbet
burada başlayan...
S-U-S-A-R toprak
yarılır
çatlar
hatta çatlamalı
içinden SU’lar çıkar
hatta çıkmalı
taşmalı
ve
taşırmalı SU, kurumuş insan beyinlerini
S-U-L-A-M-A-L-I
açmayan, açılamayan gönüllerini....
Su değil mi, ey Şair
herşeyin basladığı nokta
Su değil mi ey Şair
durmaksızın zamanla yarışan oysa
Su değil mi, ey Şair
baraj baraj engelleri yıkan
mürekkep rengi denizlere “KAN KIRMIZISI” akan? ...
bazen Su-
bazen Su-su-
bazen Su-su-yor-
ve
bazen sende su-su-yor-san
ben ölümüne kadar Su-su-yor-um! ....
zamana sızan hafiye gibi
uykularıma sızmaların
SU’yun gemiye sızmaları gibi
“SIZI”-vermelerin içime....
teşekkürler
Sevgili Muammer dost, asıl ben çok teşekkür ediyorum. Duyarlılığın ve dost duruşun için.
selamlar ve sonsuz sevgiyle.
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta