desteklediğimiz şeylerin çoğuyla hiç bir
ilgimiz yok, onlarla ilişkimiz
sıkıntıdan veya korkudan veya paradan
veya fazla zekadan dolayı olmuştur;
dairemiz ve mumumuzun ışığı o kadar
küçük ki, tahammül edemiyoruz.
Fikirle kabarıp Merkez'i kaybediyoruz:
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şaire bayılıyorum hayatı iplemiyor :)
İlk feyzimi Hayyam büyüğümüzden almıştım.. Çok sonraları Buko büyüğümüzü okuyunca pek sevinmiş, epiy özdeşlik algılamış ve 'Analar ne Hayyamlar doğuruyormuş' diye sempatiler edinmiştim.. Her bir kelamı değil elbet, ama işte şu kelamı 24 ayar şiir cevheri... En ruhi saygılarımla kemiklerini öperim.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta