su rengi düşlerimde bilge derviş onlar
kanatsızdır güneşe yüzerken kumrular
bizden özge uslar, özgünce mavi tonlar
şefkatle hükmeder denizlerde yunuslar
onlar bizim halimize gülerler korkarım
sanki derler gibi “benim zavallı alıklarım”
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Rica ederim adaşım, tabiiki birbirimize yapıcı katkılarda bulunacağız, burada kendimizi görüşlerle geliştireceğiz. Donanım falan lafügüzaf, aslolan insanın kendine ne kattığı, ben ne cahil mektepliler gördüm...Bu mısralarla ilgili beni düşünmeye sevk ettiniz, daha iyi bir şeyler bulmaya çalışacağım. Katkınız için çok ama çok teşekkürler değerli dostum.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta