Telaşla çakılır çiviler barakaya
Derme çatma bir hayat için
Ümitsizce sallanır kafalar iki yana
Beyhude geçen ömür için
Gökyüzünde iç karartan bir hava
Ümitsizlik çökmüş gönüllere
Derin sessizlikte düşler…
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Atların ayak sesleri duyulur
Fayton görünür, içinde yolcular...
Bir bardak su misali delikanlı
Dizginleri elinde hayatın
Yarınlarına gider…
tebrikler....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta